علت بروز پریاپیسم | درمان نعوظ دائم در اصفهان
صفحه اصلی / مطالب و مقالات / ناباروری مردان / پریاپیسم یا نعوظ دائم چیست؟

پریاپیسم یا نعوظ دائم چیست؟

برای اینکه آلت تناسلی مردانه به حالت نعوظ در بیاید لازم است تا دیواره‌ی سرخرگ‌های آن از انقباض در آمده و خون بیشتری را به ساختار اسفنجی آلت وارد نمایند. همزمان با شل‌شدن دیواره‌ی سرخرگ‌ها و جاری‌شدن خون بیشتر به ساختار آلت تناسلی، دریچه‌های موجود در سیاهرگ‌ها نیز بسته می‌شوند که باعث تجمع خون در آلت تناسلی می‌شوند. در این حالت آلت تناسلی به حالت نعوظ باقی می‌ماند. زمانی که تحریک رفع می‌شود دریچه‌های سیاهرگی باز می‌شوند، خون از آلت تناسلی خالی شده و دوباره آلت تناسلی از حالت نعوظ به حالت معمولی خود باز می‌گردد. پریاپیسم (priapism) زمانی ایجاد می‌شود که جریان نامتعادل و غیرطبیعی خون باعث ایجاد نعوظ آلت تناسلی مردان به مدت بیشتر از 4 ساعت شود.

در پریاپیسم یا نعوظبی اختیار، که اغلب با درد همراه است معمولاً بدون تحریک جنسی نعوظ اتفاق می‌افتد. اگرچه پریاپیسم در تمام رده‌های سنی، حتی نوزادان بروز می‌کند؛ اما بیشترین میزان بروز آن در مردانی در سنین 20 تا 50 سال است و برای درمان و تشخیص این عارضه لازم است حتما به متخصص اورولوژی مراجعه شود.

علل پریاپیسم

اختلالات خونی

بیماری های مربوط به خون ممکن است به نعوظ کمک کند. معمولاً پریاپیسم ایسکمیک، زمانی که خون قادر به بازگشت از آلت تناسلی نیست رخ می دهد. این اختلالات عبارتند از:

داروهای تجویزی

معمولاً پریاپیسم ایسکمیک، عارضه جانبی مصرف برخی از داروها، از جمله موارد زیر می باشد:

آسیب دیدگی

یک علت شایع نعوظ دائم غیرایسکمیک (نعوظ مداوم ناشی از ورود جریان خون بیش از حد به آلت تناسلی) آسیب به آلت تناسلی، لگن یا میاندوراه، منطقه ای که بین پایه آلت تناسلی و مقعد است، می باشد.

علل دیگر نعوظ دائم عبارتند از:

پریاپیسم یا نعوظ دائم

انواع پریاپیسم

نعوظ دائم ایسکمیک

نعوظ دائم ایسکمیک که نعوظ دائم کم فشار نیز نامیده می‌شود، به این دلیل رخ می‌دهد که خون قادر به جریان یافتن و خروج از آلت تناسلی نمی‌باشد. نعوظ دائمی ایسکمیک شایع‌ترین نوع نعوظ دائم است. علائم و نشانه‌های آن عبارتند از:

نعوظ دائم غیرایسکمیک که به عنوان نعوظ دائم پر فشار نیز شناخته شده است، زمانی رخ می‌دهد که جریان خون در آلت تناسلی به طور مناسب تنظیم نمی‌شود. نعوظ دائم غیرایسکمیک معمولاً بدون درد است. علائم و نشانه‌های آن عبارتند از:

تشخیص پریاپیسم

اگرچه هر دو نوع پریاپیسم علائم مشابهی دارند، پزشک باید آزمایش‌های تشخیصی را برای تعیین اینکه آیا بیمار دارای پریاپیسم جریان کم یا جریان زیاد خون است، انجام دهد. گزینه‌های درمان بسته به نوع دقیق شرایط متفاوت است. گاهی اوقات پزشکان می‌توانند پریاپیسم را براساس علائم و معاینه فیزیکی ناحیه تناسلی تشخیص دهند. آزمایشاتی که برای تعیین نوع پریاپیسم استفاده می‌شوند عبارتند از:

اندازه گیری اکسیژن خون

اندازه‌گیری اکسیژن خون شامل قرار دادن سوزنی در آلت بیمار و جمع آوری نمونه خون است. اگر نمونه نشان دهد که خون داخل آلت تناسلی فاقد اکسیژن است، بیمار دارای پریاپیسم جریان کم می‌باشد؛ اما اگر نمونه، خون قرمز روشن را نشان دهد، فرد دارای پریاپیسم جریان بالا می‌باشد.

آزمایش خون

از آنجا که نعوظ دائم می‌تواند به علت سایر بیماری‌ها و اختلالات خونی ایجاد شود، پزشک همچنین یک نمونه خون برای بررسی سطح بالای گلبول‌های قرمز و پلاکت‌ها از بیمار می‌گیرد. این کار می‌تواند به پزشک در تشخیص اختلالات خون، سرطان‌ها و کم خونی داسی شکل کمک کند.

ارزیابی سمیت خون

پزشک یک آزمایش ادرار نیز برای بررسی داروهایی که ممکن است علت نعوظ طولانی باشند، سفارش می‌دهد.

سونوگرافی

پزشکان از سونوگرافی برای اندازه گیری جریان خون در آلت تناسلی استفاده می‌کنند. این آزمایش همچنین به پزشک کمک می‌کند تا تعیین کند که آیا آسیب یا ضربه، علت اصلی پریاپیسم بوده است یا خیر.

عوارض پریاپیسم

پریاپیسم ایسکمیک می تواند عوارض جدی ایجاد کند. خون به دام افتاده در آلت تناسلی مرد از اکسیژن محروم میشود. هنگامی که نعوظ برای مدت زمان طولانی طول بکشد، این خون کم اکسیژن می تواند شروع به آسیب زدن یا تخریب بافتی در آلت تناسلی کند. به عنوان یک نتیجه، پریاپیسم درمان نشده می تواند باعث اختلال در نعوظ شود.

درمان پریاپیسم

روش های مختلفی برای درمان این وضعیت وجود دارد؛ اما با این وجود، هدف اصلی تمام روش های درمانی از بین بردن نعوظ آلت تناسلی و جلوگیری از بروز اختلال نعوظ دائمی یا ED است. برخی از روش های درمانی مؤثر این اختلال عبارت اند از:

استفاده از کیسه های یخ

استفاده از کیسه های یخ، ممکن است تورم آلت در پریاپیسم های غیر ایسکمیک را کاهش دهد. برای این کار چند تکه یخ را درون یک کیسه پلاستیکی خوب و محکم ریخته و بر روی آلت تناسلی خود قرار بدهید. انتظار می رود که با این کار التهاب آلت، اندکی کاهش پیدا کند.

تخلیه خون

برای انجام این روش درمانی، بعد از اینکه پزشک آلت تناسلی شما را بی حس کرد، از یک سوزن برای تخلیه خون از ناحیه متورم برای کاهش فشار و تورم استفاده می کند. به این‌ ترتیب خونی که باعث نعوظ آلت شده است، از بافت اسفنجی آن خارج خواهد شد.

دارو درمانی

در صورت ابتلا به پریاپیسم های کم جریان یا ایسکمیک، پزشک شما می تواند داروهایی به نام آلفا آگونیست را به آلت تناسلی شما تزریق کند. داروهای آلفا آگونیست رگ های خونی را باریک کرده تا خون کمتری به ناحیه آلت تناسلی وارد شود. این داروها تورم را کاهش می دهند. علاوه بر روش تزریقی، با توجه به شرایط بیماری شما و نهایتاً تشخیص و تجویز پزشک، ممکن است بتوانید از قرص داروهای آلفا آگونیست نیز استفاده کنید. تعیین نوع داروی مصرفی بر عهده پزشک معالج خواهد بود.

انسداد شریان

گاهی اوقات، ممکن است پزشک رگ خونی عامل ایجاد پریاپیسم را مسدود کند. این کار روشی است که آمبولیزاسیون شریانی نامیده می شود. گاهی اوقات ممکن است پزشکان از این روش برای درمان پریاپیسم جریان بالا یا غیر ایسکمیک نیز استفاده کنند.

بستن شریان

در صورتی که پارگی شریان باعث بروز پریاپیسم در یک مرد شود، پزشک از روش عمل جراحی برای بستن شریان آسیب دیده استفاده خواهد کرد. این روش درمانی نیز برای درمان اختلال نعوظ پریاپیسم جریان بالا یا غیر ایسکمیک استفاده می شود.

استفاده از شنت در آلت تناسلی

در این روش، جراح گذرگاهی را در آلت تناسلی فرد آسیب دیده ایجاد می کند. این گذرگاه با تخلیه خون، باعث خواهد شد نعوظ آلت تناسلی از بین برود. به طور معمول، استفاده از این روش برای پریاپیسم کم جریان یا ایسکمیک بهتر است. استفاده از این روش ممکن است در آینده باعث بروز اختلال نعوظ دائمی یا ED شود.

بدخیمی آلت تناسلی ، سرطان نادری است که بیشتر در ناحیه‌ی پوست آلت تناسلی و پوست ختنه‌گاه (پوستی که سر آلت تناسلی را ‌می‌پوشاند و در زمان ختنه‌شدن جدا می‌شود) مشاهده می‌شود. در صورتی که سرطان آلت تناسلی زودتر تشخیص داده‌شود‌، شانس خوبی برای موفقیت روش درمانی وجود دارد. در صورت تاخیر در تشخیص‌، بیماری پیشرفت کرده و وضعیت فرد نیز بدتر می‌شود. درمان سرطان‌های پیشرفته‌‌تر ممکن است با احتمال کمتری موفقیت‌آمیز بوده و بیماری نیز ناهنجارتر باشد. تشخیص و درمان این بیماری در اصفهان توسط دکتر امیر بهنام فر فلوشیپ جراحی سرطان های دستگاه ادراری و تناسلی انجام می‌شود.




درباره این موضوع مطالب بیشتری بخوانید

نظرات کاربران درباره این مطلب :
برای متن پیام فقط از حروف فارسی استفاده کنید .
این فرم صرفا جهت دریافت نظرات ، پیشنهادات و انتقادات کاربران در مورد مطلب فوق میباشد .
به سوالات پزشکی در این بخش پاسخ داده نمیشود .
از ارسال پیام های تبلیغاتی در این بخش خودداری نمایید .
حداکثر طول مجاز برای متن پیام 500 کاراکتر است .
نام و فامیل :
تلفن :
ایمیل :
متن پیـام :
اهمیت خود آزمایی بیضه در تشخیص و درمان زودهنگام سرطان بیضهاهمیت خود آزمایی بیضه در تشخیص و درمان زودهنگام سرطان بیضه

خودآزمایی بیضه یکی از روشهای تشخیصی است که شامل بررسی ظاهر و احساس بیضه ها است. خودآزمایی بیضه می تواند به شما آگاهی بیشتری از وضعیت بیضه ها بدهد و به شما در تشخیص تغییرات کمک کند و همچنین می تواند شما را از مشکلات بالقوه بیضه آگاه کند. ... ادامه مطلب

علت ایجاد اسپرماتوسل چیست؟علت ایجاد اسپرماتوسل چیست؟

اسپرماتوسل نوعی توده شایع است که در بخش بالایی یا پشتی بیضه ها رشد می کند. اسپرماتوسل به شکل یک کیسه پر از مایع مشاهده می‌ شود که در اپیدیدیم رشد می‌ کند و به همین دلیل آن را کیست اپیدیدیمال یا کیست بیضه نیز می نامیم. ... ادامه مطلب

بیماری سرطان حالب چیست و چگونه تشخیص داده می شود؟بیماری سرطان حالب چیست و چگونه تشخیص داده می شود؟

سرطان حالب به رشد غیرطبیعی سلول‌ها در حالب گفته می‌شود که در کنار یکدیگر توده‌ی سلولی غیرطبیعی به نام تومور ایجاد می‌کنند. این نوع سرطان شایع نیست اما در افرادی که به این نوع سرطان مبتلا می‌شوند تشخیص به موقع آن در روند درمان و تاثیر آن بسیار مهم هستند. ... ادامه مطلب

سرطان بیضه و واریکوسل چه تفاوتی دارند ؟سرطان بیضه و واریکوسل چه تفاوتی دارند ؟

واریکوسل و سرطان بیضه دو بیماری مختلف بیضه محسوب می شوند . واریکوسل به علت خرابی دریچه های لانه کبوتری سیاهرگ های بیضه ایجاد می شود . در سرطان بیضه سلول هایی از بافت بیضه شروع به تکثیر بی رویه می کنند.در این مقاله به بررسی تفاوت بین سرطان بیضه و واریکوسل می پردازیم . ... ادامه مطلب

طراحی و راه اندازی وب سایت : گروه نرم افزاری پزشک آنلاین